{{ مــــرات الأب }} بقلـــم الشاعر رضا ابو الغيط

خالتى اللى كانت لى مكان امى
كات ليل ونهار ...تحمل همى
قدام من جابها وخلاها سلطانة البيت
وان يوم ماداريت ع اللى جابونى
دمع الأحزان جوه عيونى
ألقاها قوام.تزعل منى
وتصفى الفاضل من دمى
ماهى خالتى وكانت النعمه
ما تطيق ف البيت صورة أمى

كات خالتى دايما تزوينى
وبرجل الكرسى اللى ف ايدها
تضربنى دايما على عينى
علشان ما أشوف صورة أمى
واشكى لها من حزنى وهمى
وان سمعت ان اليوم عيدها
تكسرها عشان م تبكينى
وان مره شكيت لكبير البيت
بعد ما يرتاح من هم الغيط
تبكى وتقول بتربينى
ماهى خالتى وحاسه بأوجاعى
ويقولى ابويا مافيش داعى
اشكى له من جرحى وهمى
قدامه كانت تدادينى
وتحاول دايما ترضينى
وتشيل القله اللى ما بينهم
وبإيدها تحاول تسقينى
وتشيل اللقمه اللى ف بُقه
وتقولى كُلها يا نور عينى
ماهى خالتى وان خليت بيا
بتسب لأمى ...وتِكوينى
من بعدك والله يا أمى
مش لاقى الشمس اللى تجينى
وتطبطب فوق كتفى بإيدها
وتمد شعاعها تدفينى
مش لاقى الايد اللى تشيلنى
وتمسح لى دموعى اللى ف عينى
مش لاقى غير بومه ف بيتنا
من كاس المُر بتسقينى