مفارق ضحكه من سنتين
وحاضن دمعه جوه العين
وكان عايش حياته وحيد
معذب نفسه بالمواعيد
مصاحب دمعته وألمه
وكان حابس حروف قلمه
ولما الشوق جرح قلبه
راح يكتب له كام موال
وجاب قهوه وجاب جرنال
وجاب مايه عشان عطشان
شرد بخياله فى اﻷلهام
وآآآآه بتعاتب اﻷيام
وقبل الحبر مايخطى طريق قلمه
لقى دمعه بيجرى يسيل على خده
عشان صعبان عليه نفسه
دا كان شاعر
دا كان كاتب
دا كان فنان
وقالوا ياااااما شعره جنان
وراح العمر يطوى سنين
وسجل أسمه فى الدواوين
وكان شاعر بسلطانه
وكان تارك لقرآنه
وبعد عتاب
كلام وعذاب
وبعد خلاص الشعر ما شاب
قرأ آيه فى قلب كتاب
كانت توبه ومكتوبه
رمى قلمه
وفتح بابه
وقام يركع فى محرابه
وكان عرقه مالى جبينه
جرى الخوف جوه شراينه
على الماضى قفل أبواب
وفاق من حلم كان كداب
وبعد العمر عدى وفات
ختم بحياته ركعه ... ومات
__________________________بقلمى / إيمان إبراهيم
إرسال تعليق